Yasin Kara (xalo)

Gök kayboldu bir gün birden
Bulutlar ve mavi gittiler
Yıldızlar da gelmedi
Güneş karanlıkta kaldı
İki dünya arasında
Bırak elindekilerini
Sesler de kayboldu
Şimdi uçmak zamanı
İnsan ne kadar uçarsa
Kanasın dizlerimiz bir ömür
Üç ömür de sesimiz duyulsun
Anneler bizi gösterir belki çocuklarına
Bak sonunuz böyle olur
Sonra yine vakti gelir
Bir film izleriz belki
Yalan rengi bir akşamda
Unutur yüz bin alem de
Biz nasıl unutacağız
Şeytanı tanıyorsam biraz
Sormadan durmayacak bize
Her film bittikten sonra
Acaba anneler haklı mı diye
Sözde derdimiz birdi
Ben bir ağrılı baştım
Sen sancılı bir omuz
En büyük ismi ararız
Doğuştan kırık kolumuz
Biz geç kaldık da
Vaktinde mi gitti o trenin yolcusu
Hem kavuşmak haram dediler diye
Ayrı mı sandın trenin raylarını
Bir olmak böyledir
Tek bir ufukta birlikte kaybolmak
Eski bir filmi tekrar izler gibi
Yeniden tecelli eder rahmet
Ve kaderi biraz daha anlamak gibi
Dünyanın en zor işi
Kendini bırakmaktır
Çünkü pişmanlık
Düşmeden önce belirir
Bu da işte zamanın
Tersine akması değil mi?
Güneşin batıdan doğması gibi değil
Doğduktan sonra kıyametin kopmaması gibi
Sonra da bütün ateşlerden kaçmalı
Çünkü bir uçurumdan
İki defa atlanmaz
Şeytanın da daha ne tuzakları var
Kim bilir