Yasin Kara (xalo)

Çok olmuştu ben öleli
Yasım tutulmuş
Adım unutulmuştu
Geçmiş gibiydi her şey
Toprağım kurumuş
Yaralarım çürümüştü
Sonra, dün gece rüyamda
Rüyamda ben öldüğümü gördüm

Göğe bakıyormuşum meğer
Görmemişim gelişini
Suç bendeymiş
Yaşım daha on beş var yok
Yeni öğrenmişim nedameti
Sesim kısılmamış daha
Aşk diye bir şeyden bahsetmişler
Nasıl parlamış gözlerim
Kalbimin sesini de duydum
Sahi sen beni gördün mü öldükten sonra?
Rüyamı göremezsin de
Rüyamı görürken beni gördün mü?
Öyle parlak mıydı yine gözlerim?

Anneme anlattım, gülümsedi
Saçlarımı taradı eliyle
Korkma dedi
Korkma, yaşayacak bir şey kalmadı
Anneler her şeyi bilir mi?
Sen de korkma tamam mı!
Zaten suç bendeymiş
Artık geri dönemezmişim
Olurmuş öyle bazen

Çok garipti
Yeniden ölmek gibi değildi
Bir şarkıya kapılmak gibi
Ya da ağlamak gibiydi
Göğsüm daralmış
Karanlık dolmuş içine de
Tadını yanaklarımda hissediyor gibi
Nasıl anlatayım ki
Unuttuğum yemini hatırladığım gibi
Ben, ölmeden önce mi öldüm?
Neden bu kadar tazeydi sızım?

Elimde de kocaman kırmızı bir kitap varmış
Ben göğe takılınca
Kitap yere düşmüş
Ne zormuş meğer
Suç bendeymiş
Öyle olmalı
Başka tabiri olur mu ki bunun
Öyle olmalı
Yoksa ben hiç büker miydim boynumu
Sırtımda taşır mıydım
Bu kara çalınmış gömleği
Bırakır mıydım yolumu
İçer miydim hiç
Mazi kuyusunun suyunu

Bak şimdi yanmda durmuyorsun
Gönülden ettiğin duaları da duymuyorum
Nereye arkamı dönsem sen
Neye gözümü kapatsam
Kime sağır
Kime dilsiz olsam
Sen yoksun
Ben de rüyadan uyanalı çok oldu
Baş ucuma diktikleri tarla korkuluğu yeşerdi
Dallarına kuzgunlar yuva kurdu
Belki gölgesi de üzerine düşer
Korkma
Yusuf zindandan çıkalı yedi yıl oldu.