Yasin Kara (xalo)

Nicedir bir yangın yakar hayallerimi
Uçurtmalar kopmuş beyaz atlar vurulmuş
Kaçmak faydasızdır kırar bileklerimi
Ömrün baharına aç tuzaklar kurulmuş

Eskimiş mezarlar açılır kanayarak
Göğe çıkar İsa, çığlığımın peşinden
Kapanır kapısı göğü parçalayarak
Kurtulamaz elim pervane ateşinden

Yolumu kesiyor karanlık ve gözlerin
Ben ki zincirlere cevher vermiş kadınım
Korkuyu gömdüm de geçilmiyor sözlerin
Oysa ben kavgaya bela kadar yakınım

Sabır diyordun ya anlamadan derdimi
Çatlardı gök kubbe bir ahımı duysaydı
Yüzüm güler benim yıkamazlar bendimi
Güneşler sönerdi sarnıçlarım doysaydı

Anlama zaten sen, bilme nasıl yanılır
Say ki ben Leyla’yım Mecnun’dan haberim yok
Sanma felek çarkı bir kerecik yanılır
Kimseler bilemez savrulacak külüm çok

Lakin bir umuttur Azrail’den heybetli
Senden geçip yola, aklımı uçuruyor
Kaybedip ne varsa benliğimden kıymetli
Zamanı durdurup ruhumu kaçırıyor

Solum gelir gider ölümler arasında
Dirilmek güzel de hatıralar dikenli
Gezip damarımın kanayan yarasında
Limanlar düşürür bir kaptansız yelkenli

İçinde kaybolup, bilmiyorum hangi renk
Unutmaktır ilacım gözlerinde alemi
Yoksa olacağım köle yüreğine denk
Tutuşturur şehri kaderimin kalemi

İstesem de yol yok ne kalmak ne de gitmek
Benden çıkıp yine ben bana dönüyorum
Bilme koca çocuk nasıl oluyor bitmek
Yangınlar yanıyor ben yine sönüyorum

Hesap bilmedim hiç bundandır kayboluşum
Sevmek hüner değil, yolumun batağıdır
Kurtulsam kendimden an değil yok oluşum
Senden sonrası da sırtlanlar yatağıdır

Nasıl deme boşa gitmeyi bilmiyorum
Bendeki yüreği savaşırken verdiler
Uçurumdan düştüm uçmak istemiyorum
Güvendiğim dağı ayağıma serdiler

Ağarır geceler, trenler kaçar kuyudan
Ellerinde hançer pusu kurmuş gölgeler
Her adımım yarım, gök koyudur koyudan
Yine de dönemem yurdum olsa çergeler

Nasılsa bilirsin ayrılıktan ne varsa
Bir bana ateşsin, yak közlerim sönünce
Sen mutlu oldum say şu aklın sana yarsa
Emanet bitmeden ve ben gitmeden önce

N.O.T.