Yasin Kara (xalo)

Güneşi çekip çıkardım
Bulutu tepip süpürdüm
Uykuda bırakıp acıları doğruldum
Çocuktum
Öğrendim
Sevindim, ne güzel
Görmedim çamurdan
Anlamadım nasıl oldu
Gün gitti

Doğunca gün yeniden
Dünün aynısından
Bilmeden uzağı
Yürüdüm yolun yarısından
Çiçek koktu
Pınar aktı
Günden güne
Saçım aktı
Uzağa vardım
Evimi verdim
Bulamadım ama bildim
Anlamadım nasıl oldu
Yaş gitti

Dönüp baktım
Ekip biçtim
Can ardına
Hesap kurdum
Yumruk sıktım
Göğüs gerdim
Yürüdüm ileri boyna
Gel dedim
Gel de gör sen de
Merhameti de gizli tut
Çok düşüp kalktım
Donandım
Gönendim
Ayrılıkmış hakikatten
Anlamadım nasıl oldu
Fer gitti

Ne delirdim ne çıldırdım
Aklım kaldı bana
Ölçtüm biçtim
Yürek tarttım
Karanlık odalarda
Yağmur saydım
Üşüdüm
Titredim
Sarıp kollarımı sıkıca
Hiçlik tuttum
Döndü dilimde aheste
Sokağın bildiği ne varsa
Menzili meçhul
Top tüfek füze
Yandı ve söndü fitili
Anlamadım nasıl oldu
Ah gitti

Dimdik durdum
Yüze güldüm
Kuşanıp pusatımı
At koştum, yol gittim
Ne güzel dedim
Ne acı!
Kahrolsun, dayan, sancı!
Duydular
Dinlediler
Şerbet içtim kan kustum
Bilmediler
Sen dediler
Sen işte
Sensin
Diyemedim kimseye
Bendeki sensin
Sustum
Koştum
Çürüdü dizlerim
Anlamadım nasıl oldu
Yas gitti

Yazdım ne yapayım
Kaçtım
Saklandım
Yakalandım
Göğsümün sızısı
Büktü boynunu
Gözlerinden gizlice
Düştü gururu
Dualar aradım
Kitaplar yandı
Ne fayda elim dilim
Kalbime döndüm
Kadar uzandı
Kelepçe vurdu
Yazdım ne yapayım
Kuşlar öldü
Derdim sustu
Ne ağıtlar feryatlar
Birikti kimliksiz
Anlamadım nasıl oldu
Nefes kaldı
Ses gitti