Yasin Kara (xalo)

Hayallerimi bir gün bir kadın
Gündüz vakti gülerek kendinden emin
Bir baskın sonu başından bozgun
Sordu ve teslim aldı, rüzgarlar üzgün

Hani öyle dimdik durursun ya
Kararlı bakışlarından tanırlar seni
Limanları dağıtan rüzgarlar
Ellerin koynundadır ve saçların savrulur
Korku düşer gönlüne akıncıların
Biliyorum zamanı da düreceksin
O zaman sana hayallerimi anlatacağım şimdi

Yokta doğdum ben ve yoktan doğdular
Gecenin içinden geçip bulaşmadan yıldıza
Beşiğime baş koyup otuzdan yaş aldılar
Yürüdüm
Ve göğe saptı yol
Kime sorayım delilerden başka
Şimdi ben güneşlere yükselmeye durdum
Bütün ışığı tutup endamında
Karanlık toplatır tüm renklere
Hürriyet diye bağırıyor her zerresi
Başka söz yoktur ve dilinde
Her hayal böyle zincirsiz midir rabbim!
Ve zincir de yok elinde
Hani dokundu ve ben kendimi bildim
Bildim de varım dedim dünyada
Varım ve mahpusum
Uçurtma olur en fazla peşinden
İpim ellerinde deliler uçarken
Meşhur vadilere düştüm
Vavlardan kaçarken
Ve kendimi sayarken buldum
Güneşler batarken

Ve, ve; ve yine
Pervasız elleri yine ellerinde
Gözyaşını siliyorum görünmeden
Görmedi benden başkası üzülme
Ve bu da büyüklüğündendir
Eksiltmez rüzgarını
Benim hayallerim böyledir
Güldürmez başkasını
Çünkü bir tek sana yakışır gülmek
Yürü kendi yoluna
Ve ben her sabah uyandığımda
Bir selam daha yollayacağım
Tüm masumları aldatıp
Seni aklımda tutacağım
Ve güneş gibi yangındandır

İşte böyle bir şeydir
Ben ve benim düşlerim
Ben onlara bazen biz
Bazen de sen derim
Çünkü aramızda görünmez bir zincir vardır
Biri arzın ucuna gider
Birimiz hep akşamda kalır
Aklım da hep böyleydi
Gelir gider göğe doğru
Olur olmaz dağılır
Kalem yazar kağıda
Gönül söyler gözüne
Ve insanın kalbinde hayalden başka ne vardır