Yasin Kara (xalo)

Bidayeti olan şeyin nihayeti de oluyormuş. Yani bir başlangıcı olan her şey mutlaka ama mutlaka bitecektirmiş. İki sene önce açmıştım bu sayfayı. Takip ettiğim birkaç kişi var. Şimdi, günlerdir içimden gelen bir şiir yazma isteğinin son noktaya gelmesi sebebiyle yazmaya başladım. İlk yeniyıl mesajının gelmesiyle farkettim ki bu yazı yılın ilk dakikasına denk geldi.

Ben başlıkları hep yazı bittikten sonra koyardım, bu sefer önce başlığı yazdım. İstedim ki bir şeye yeni başlıyormuş gibi olmasın ki bu iş de burada kalmasın. Bir bakmışız işte varmış. Sonra da işte afili laflar edecektim. Bu yeni sene bir şeylerin başlangıcı değilmiş gibi yapacağım o zaman. Bir bakmışız işte varmışız. Bir rüyanın içinde gibi… Biten şeylerden çok yorulduysam demek ki ya da bir şeye başlarken daha, hemen sonunu düşünürken bulduğum için kendimi. Şimdi bunları buraya yazıyorumya mesela, kim okuyacak sanki gibi.

o zaman öyle olsun…

BİR VARMIŞ

Bu da öldürdüğümün ispatı olsun zamanı
Yemin ederim başlamamıştı hiç
Ben bildim bileli sen oradaydın da
Seni tanımıyordum ben

Bu kadar büyük olmuş muydum hiç bilmem
Sormadım hiç
Orası kimin yeri
Yemin ederim ben her şeyi biliyorum da
Bu cahilliğim nedendir bilemedim
Gökten taşlar düşüyor
Kocaman taşlar
Karanlığı da öldü sanıyordum
Güneşten düşen taşların şaşkınlığı
Korkutuyor göğsümün filizlerini
Ateşlere kaçışımın
Budur belki sebebi
Fark ettin mi mürekkep bakışlı, söyle
Tütsülenmiş pervane gömleğimi
Şimdi senin yolundan
Bilindik şarkılar söylüyorum
Benim yolumda sadece yanmak var
Bir duvarın arkasındaki ateşle
Yemin ederim ben her yeri bilirim de
Bu kayboluşum nedendir bilemedim
Her gün hiç yaşanmamış
Korkmayı öğrenmemiş bir çocuğun
Kabuslarında doğmak gibi
Her gün
Bir varmış
Körpe bir ormanın kucağından akan
Tertemiz bir ırmağın soğuk suyuyla
Doldurmuşum damarlarımın aklını
Göğsümün gönlüne de
Saçlarının baharını
Her gün
Öyle işte
Sen ister hasret de, istersen hasret
Yemin ederim ben herkesi tanırım da
Bu yabancılığım nedendir bilemedim
Anlar mısın bilmiyorum
Zamanı öldürmek kolay da
İçinde ürkek çırak ellerinin
Anne sızılı umutları yarım kalıyor
Şimdi ey kalem susuşlu
Şimdi söyle hatta haykır
Mecbur olmak çaresiz olmak değildir
Beni bil öyle söyle
Rüyalar fani değildir
Sen bilmiyorsun
Zaman hiç başlamadı ki ölsün
Senin gördüğün sadece toy bir umuttu
Sonra ben büyüdüm de
Kimse beni kandırmadı
Sadece bir kayboluştu bu bir harabe yolunda
Gücüm yetmedi ve büyüdüm
Söyle, işte bir de dünya küçüktü de
De ki kaldırayım cenazemi
Yemin ederim ben her kalbi sezerim de
Bu aldanışım nedendir bilemedim