Yasin Kara (xalo)

MORITZ, TARR VE TİPİ – 2

Korkma
Ben seni unutamam
Ama sen sor her fırsatta
Herkesin cevabını yanlış bildiği şeylerle
Gözlerinin rengini mesela
En sevdiğin kokuyu
Senin için şiir yazdı mı kimse
Ve ben aşık mıyım sana?

Bir sır gibi saklıyorum seni
Oluksuz bir bıçak gibi
Kanatmadan duruyorsun göğsümde
Sahibine hükmeden tek bir sır
Aldığım her derin nefesimde
Çocukluğumdan kalma bir anı
Sol kolumun altından
Ütüsüz gömleğimin cebine girer
Kar yağar soğuk yüzüme
Ağlamaktan vazgeçip ilk defa
Baktığım gibi hayatın yüzüne

Sen benim bu yüzleşmeden sonra
Bütün mağlubiyetlerimi sakladığım evsin
Vurulduğum yerde bırakıp kendimi
Ahrete kadar gömüldüğüm yersin
Yağmur yağar, tohumlar filizlenir
Neslimden bir çocuk okumayı öğrenir
Hangi yerin yedi kat koynunda olsam
Adını söylerim
Vatanım bana gelir

Ağaçlar dökülmeye durduğu zaman
Üç dört parça yalancı kömür yanar
Fersiz sıcağına tutarım ellerimi
Vefa Efendi’nin huzurunda oturup
Gereksiz lafları budarım
Buğdaya, peynire ve limona küsüp
Ceketimi çıkarıp
Eve geç kalırım
Dolabımı düzeltip
Ürkek şiirler abartırım
Sonra sabah olur
Koşarak çıkarım evden hâla
Bir bardak su
İki de sigara peş peşe
Kaşarlı susamlı ekmek
Tavuklu pilav öğle olunca
Akıp giderim hayatla beraber
Kimseler gelmez ummadığım anda

Kış, bahar, yaz, güz derken
Yine kış gelir birazdan
Siyah beyaz bir film bekler yedi saatin önünde
Eski bir şarkı dönüp durur
Eski bir radyonun sesinde
Pencere kenarında tipi beklerim
Arkamı dönüp dış kapının dürbününe

Dahasına varmaz dilim
Sebebini bir tek sen bilirsin
Bir tek sana söylerim
Rüyalarımın bile haberi yoktur
Bilmediğim kelimelerin kitabında saklarım
Sadece hüznü çöker üstüme
Yırttığım resimlerinin
Aklımda bıraktığı izler gibi
Sen yine de sor her fırsatta
Ben seni unutamam
Korkma